DĄŻENIE DO POJEDNANIA

Dodajmy ponadto, że Osmolskiemu w owym dążeniu do pojedna­nia ludów towarzyszyła chęć poniechania nie tylko narodowych waśni, ale również nienawiści’i antagoniz-; mów klasowych, których’ skutki społeczne, zgodnie ze swoją burżuazyjną ‚ ideologią, oceniał jako katastro­falne. Toteż występował on przeciwko głoszonej przez  ideologów, sportu robotniczego tezie o odrębności spor­tu robotniczego i nierobotniczego. Uważał owe po­działy za absurdalne. Idee społeczne i polityczne, w któ­re uwikłany jest sport, uważał za integralne i niepo­dzielne — zresztą wbrew wymowie wyżej referowanych przekonań o zależności modelu sportu od rozlicz- nych mechanizmów życia społecznego — w związku, z czym odrzucał tezę o wielości celów, którymi miał­by się kierować ruch sportowy.

WYRAŻANIE STOSUNKÓW

Słowa te wyjaśniają, jak Osmolski widział wzajemny stosunek między narodo­wymi i ogólnoludzkimi wartościami. W tych sło­wach podniesie on też sam sport do rangi najwyższej,’ wiążąc go z dorobkiem narodowej i ogólnoludzkiej kul­tury. Osmolski dał tym samym wyraz przekonaniu, że społeczne funkcje sportu nie kończą się na pożytkach bezpośrednich. „Cudowna harmonia ciała i ducha, która . znamionuje sport prawdziwy, pozwala mu wznieść się ponad poziom przeciwieństw narodowych .Wierzy- ray — pisał dalej — że sport stanie się czynnikiem za­cierającym nienawiść i granice, że będzie sprawcą słonecznego, mocnego pojednania ludów”

CORAZ BARDZIEJ OCZYWISTE

Bowiem, coraz bardziej staje się oczywiste, że osobnik przygotowany fizycznie, umysło­wo i moralnie-nie wymaga zbyt długiego kształcenia wojskowego, aby być znakomitym żołnierzem. Tak więc sprawność fizyczna’ obywateli ma ogromne „znaczenie .’dla.obronności kraju. Liczne dowody na poparcie tej tezy można było obserwować podczas I wojny świato­wej,’kiedy to spora liczba młodych ludzi okazała się niezdolna do służby wojskowej ze względu na brak od­porności fizycznej – i psychicznej na trudy walki.Sport :— zdaniem Osmolskiego — jest zaprawą, do walki. „O prawo do życia dla siebie samego. O całość wolność ojczyzny, o ideały ogólnoludzkie. W czasach .panoszenia się egoizmu i obłudy ;— pisał — szczególnie ważnym jest przypomnienie światu sportowemu, że. człowiek współczesny żyje nie tylko dla siebie, a do braterstwa ludów szczerego droga wiedzie przez, po­myślność własnej ojczyzny” .

PODKREŚLANIE ZNACZENIA

Zarówno przedstawiciele cywilnych, jak i wojskowych kręgów, zainteresowanych ową problematyką, przestrzegali przed nadmiernym rozbudowaniem militarnych form kształcenia, chociaż rozwijanie elementarnej. wiedzy teoretycznej i prak­tycznej w zakresie przysposobienia wojskowego wśród młodzieży – uważano za pożądane i pożyteczne. Nade wszystko jednak podkreślano pośrednie znaczenie : sprawności fizycznej młodzieży dla obronności kraju, stąd pierwszoplanowa ranga szeroko rozumianego wy-_j_ chowania fizycznego,’ stąd nadrzędna wartość wycho-’ wania fizycznego w stosunkudo przysposobienia wojskowego.

DROGI WYCHOWAWCZE

Autor Zanied­banych dróg wychowawczych niejednokrotnie podkre­ślał zależność sportu od ustroju społeczno-politycznego oraz głęboki związek, jaki istnieje między sportem a polityką. Był on przekonany, że optymalne warunki dla rozwoju sportu gwarantować może jedynie ustrój demokratyczny w mieszczańskim znaczeniu tego sło- wa. „Najszerzej rozwijały się ćwiczenia sportowe i fi­zyczne w krajach wolnych, w krajach demokratycz­nych pisał.—Wydaje się, że ustrój demokra­tyczny, to jest to podłoże, na którym sport rozwija się pomyślnie i kwitnie: ruch sportowy znajduje tam do­bry grunt dla swego rozwoju, a z drugiej strony ustro­jowi temu może także coś ofiarować”.